Sinds de machtsovername door de Taliban in 2021 staat de gezondheidszorg in Afghanistan onder grote druk. Hoewel het zorgsysteem grotendeels blijft functioneren, zijn de gevolgen voor vrouwenrechten en de kwaliteit van zorg aanzienlijk.
Beperkte toegang tot zorg voor vrouwen
De toegang tot gezondheidszorg voor vrouwen is verslechterd door nieuwe beperkingen. In delen van Afghanistan mogen vrouwen alleen naar een zorginstelling als zij worden begeleid door een mannelijke familielid (mahram).
Dit leidt tot:
Minder toegang tot medische zorg voor vrouwen
Vertraging in behandelingen
Extra drempels voor kwetsbare groepen
Daarnaast zorgen beperkingen op onderwijs voor meisjes ervoor dat er in de toekomst een tekort ontstaat aan vrouwelijke zorgverleners, zoals artsen en verloskundigen. Dit is problematisch, omdat veel vrouwen alleen door vrouwelijke professionals behandeld mogen worden.
Kwaliteit van zorg onder toenemende druk
De kwaliteit van de gezondheidszorg staat onder druk door meerdere factoren:
Overbelasting van zorginstellingen. Door de economische crisis kiezen steeds meer mensen voor publieke zorg, omdat private zorg onbetaalbaar is geworden. Dit zorgt voor:
Overvolle ziekenhuizen en klinieken
Hoge werkdruk voor zorgpersoneel
Tekorten aan medicijnen
Er zijn aanhoudende tekorten aan essentiële medicijnen en medische middelen. Dit beïnvloedt direct de kwaliteit van behandelingen.
Minder training voor zorgpersoneel
Door beperkte middelen en organisatieproblemen krijgen zorgverleners minder bijscholing.
Dit kan leiden tot:
Verminderde kwaliteit van zorg
Minder up-to-date medische kennis
Ernstigere gezondheidsproblemen
Zorgverleners signaleren dat patiënten later hulp zoeken, waardoor:
Ziekten ernstiger zijn bij aankomst
Complicaties vaker voorkomen
Conclusie: de zorg staat onder druk, vrouwen zijn extra kwetsbaar
De Afghaanse gezondheidszorg toont veerkracht, maar staat onder zware druk. Vooral vrouwen worden hard geraakt door beperkingen in toegang en afnemende beschikbaarheid van vrouwelijke zorgverleners.
Tegelijkertijd zorgen medicijntekorten, overbelasting en minder training voor een daling van de kwaliteit van zorg. Zonder gerichte actie dreigt verdere verslechtering van zowel gezondheidsuitkomsten als mensenrechten.
